Stel je het rechtsbestel voor als de juridische infrastructuur van ons land. We hebben een stelsel met hoofdwegen en vaarwegen, luchthavens en fietsroutes. Het doel van dat stelsel is dat mensen hun eigen route naar recht kunnen bepalen; dat zij hun weg vinden voor het oplossen van hun problemen, zodat ze weer verder kunnen met hun leven. Maar ook dat ze, zo nodig, in een busje richting vervolging en berechting worden vervoerd. Onze taak is die juridische infrastructuur te onderhouden, toezicht te faciliteren en bij de tijd te houden. Wij hebben heel mooie geasfalteerde en netjes bewegwijzerde wegen: in de vorm van rechtspraak die tot de beste ter wereld wordt gerekend en de juridische beroepen die mensen – uitzonderingen daargelaten – van oudsher goed bijstaan, zoals de notarissen, advocaten, en gerechtsdeurwaarders. Onze rechtsstaat is er één om trots op te zijn, wijst onderzoek uit, en dat zijn we ook. Maar werken de routes die we hebben bedacht wel op de manier waarop ze zouden moeten werken? Kunnen de mensen onze mooie geasfalteerde wegen wel vinden, of is de oprit te lang, te duur? Hebben we genoeg rekening gehouden met mensen die geen auto kunnen betalen? Liggen andere routes van A naar B niet veel meer voor de hand, of andere vervoersmiddelen? Hoe gaan we om met onvermijdelijke files, zoals een gebrek aan zittingscapaciteit bij de rechtspraak of de doorlooptijden bij het OM? Sluit ons wegennet aan op dat van de ons omringende landen? Moeten we iedereen maar toelaten op onze infrastructuur, of zijn sommige weggebruikers een te groot gevaar op de weg? En dat bij de tijd houden, hoe doen we dat? Hoe gaan we om met nieuwe afslagen op initiatief van de markt, zoals de arbitragemechanismen, en met nieuwe weggebruikers, zoals apps en websites die op basis van no cure no pay bezwaar maken? Hoe zorgen we ervoor dat alle Nederlanders hun weg kunnen blijven vinden naar een oplossing voor hun geschil, tegen een voor iedereen betaalbare prijs; en dat degenen die dat mogelijk maken een eerlijke vergoeding voor hun werk krijgen? Dat zijn vragen die bij ons leven. Dit is wat het betekent om, namens de minister, stelselverantwoordelijk te zijn voor het onderhouden en bij de tijd houden van het rechtsbestel. We werken met rechters, advocaten, gemeenten, officieren, mediators, notarissen, sociale raadslieden, geschillencommissies, het Juridisch Loket en gerechtsdeurwaarders aan een laagdrempelig, toegankelijk en kwalitatief hoogwaardig stelsel van geschilbeslechting. We werken niet alleen aan de hoogte van de griffierechten, aan de herziening van de gesubsidieerde rechtsbijstand, aan maatschappelijk effectieve rechtspraak met wijkrechters, buurtrechters en schuldenrechters, maar ook aan eJustice, het NFI, gewapende particuliere beveiligers, ZSM-afdoening, incasso- en schuldenproblematiek, alternatieve vormen van geschiloplossing zoals mediation en herstelrecht en dossiers als digitale rechtsbescherming en gegevensbescherming. Welkom in de wereld van de directie Rechtsbestel.

De directie Rechtsbestel bestaat uit negen clusters: rechterlijke organisatie, civielrechtelijk bestel, bestuursrechtelijk bestel, strafrechtelijk bestel, forensisch bestel, bestuurlijke handhaving en private opsporing, juridische beroepen en dienstverlening, rechtsbijstand en (sociale) advocatuur, staf en ondersteuning en gegevensbescherming en privacy. Daarnaast werken we binnen de directie aan een aantal (tijdelijke en) clusteroverstijgende opgaven, waaronder versterken toegang tot het recht, versterken rechtsstaat, digitalisering, schulden,  EU/internationaal. 

Binnen de directie vinden we het belangrijk dat iedereen zichzelf kan zijn in een ontspannen werksfeer en een leerzame en dynamische werkomgeving.